kfvanews
Dy javë pas njërit prej rrëmbimeve më të këqija të shkollave në Nigeri, prindërit e më shumë se 250 fëmijëve të zhdukur janë të dëshpëruar për lajme dhe të zhgënjyer, nga ajo që e shohin si reagim të ngadaltë nga autoritetet.
Sunday Gbazali, një fermer dhe baba i 12 fëmijëve, djali 14-vjeçar i të cilit ishte midis atyre që u rrëmbyen më 21 nëntor në një fshat të largët në Nigerinë veriore, tha se mezi fle dhe gruaja e tij qan vazhdimisht duke menduar për djalin e tyre.
“Ata (policia) thjesht po na thonë të tregojmë durim, se po përpiqen të shpëtojnë fëmijët.”
“Nuk jemi të kënaqur me atë që po ndodh”, tha ai.
Shoqata e Krishterë e Nigerisë tha se 303 fëmijë dhe 12 anëtarë të stafit të shkollës u rrëmbyen nga persona të armatosur në shkollën katolike me konvikt “St Mary” në Papiri, një fshat i vogël në shtetin e Nigerit.
Pesëdhjetë nxënës arritën të shpëtonin në orët në vijim, por që atëherë nuk ka pasur lajme për vendndodhjen ose gjendjen e fëmijëve të tjerë, disa vetëm gjashtë vjeç, dhe stafit të zhdukur të shkollës.
Shkolla ruhej nga roje vullnetare të paarmatosura, të cilat ikën kur mbërritën sulmuesit.
Është një nga rrëmbimet masive më të këqija që nga rrëmbimi i 276 nxënëseve të shkollës nga Boko Haram në Chibok në vitin 2014.
“Nuk e dimë nëse është i sëmurë, shëndoshë e mirë apo edhe gjallë. Si mund të gjejmë paqe kur nuk e dimë gjendjen e tij aktuale?” tha Gbazali për të birin, me zërin që i dridhej në telefon.
“Dëgjoja për rrëmbimet në lajme, por nuk e ndjeva kurrë dhimbjen derisa më ndodhi mua.”
PRESIDENTI URDHËRON MIJËRA USHTARË PËR TË PËRFORCUAR SIGURINË
Sulmi ka vënë në qendër të vëmendjes pasigurinë e vazhdueshme në Nigeri më shumë se 10 vjet pas rrëmbimeve në Chibok, në një kohë kur vendi është nën vëzhgim nga Presidenti i SHBA-së Donald Trump për keqtrajtimin e dyshuar të të krishterëve.
Presidenti Bola Tinubu i mohon akuzat për përndjekje fetare, por është nën presion. Ai shpalli një emergjencë sigurie kombëtare javën e kaluar dhe urdhëroi rekrutimin e mijëra personelit shtesë të ushtrisë dhe policisë, për të përballuar rritjen e dhunës në të gjithë vendin.
Këshilltari i tij për sigurinë kombëtare, Nuhu Ribadu, u tha udhëheqësve katolikë vendas në qytetin Kontagora të hënën, se “fëmijët janë mirë dhe do të kthehen së shpejti”, sipas një deklarate nga CAN në shtetin Niger.
Por nuk ka pasur përditësime të mëtejshme, duke i lënë familjet në një situatë të pasigurt. Identitetet e rrëmbyesve, që besohet se fshihen në pyjet e dendura dhe të gjera që shpërndajnë shtetin më të madh të Nigerisë, janë të panjohura dhe nuk është kërkuar asnjë shpërblim, thanë prindërit për Reuters.
“Qeveria thotë se po ndërmerr veprime, por deri më tani nuk kemi asnjë informacion”, tha Emmanuel Bala, i cili kryeson shoqatën prindër-mësues të shkollës dhe vajza 13-vjeçare e të cilit është midis atyre që janë zhdukur.
“Dy javët e fundit nuk kanë qenë aspak të lehta. Nuk është diçka që njerëzit mund ta imagjinojnë. Ndihemi thellësisht të trishtuar.”
Një prind tjetër që punon për shërbimin civil shtetëror të Nigerit tha se pas takimit me Ribadu-n, shpresonte që një shpëtim ishte i afërt. “Fatkeqësisht, kanë kaluar ditë dhe kemi mbetur me pak shpresë”, tha burri, i cili nuk pranoi të identifikohej nga frika e hakmarrjes nga punëdhënësi i tij.
KONFUZION PËR SHIFRA
Prindërit thanë se u thirrën në shkollë të premten e kaluar, një javë të plotë pas rrëmbimit, për të regjistruar fëmijët e tyre të zhdukur në polici. Ata vinin nga shumë vende të ndryshme dhe nga shtete të tjera.
Regjistrimi u urdhërua pasi guvernatori i shtetit të Nigerit, Mohammed Umar Bago, tha se numri i të rrëmbyerve ishte ekzagjeruar.
“Qeveria dhe publiku kanë nevojë për prova që tregojnë se fëmijët janë rrëmbyer në të vërtetë”, tha Ati i nderuar Stephen Ndubuisi-Okafor, i cili është nga Dioqeza Katolike përgjegjëse për shkollën, ndërsa po zhvillohej regjistrimi.
Ata nuk kishin shpikur asnjë numër apo emër, tha ai, “kjo është në të vërtetë ajo që po ndodh”.
I pyetur pse i është dashur një javë për të listuar emrat e fëmijëve të zhdukur, zëdhënësi i policisë shtetërore të Nigerit, Wasiu Abiodun, tha se policia “nuk donte të nxitohej me përfundime, ndërsa hetimi është duke vazhduar”.
Ai i tha Reuters se dokumentacioni i policisë tregonte se 215 studentë ishin ende robër, por nuk tha nëse të gjithë prindërit i kishin regjistruar fëmijët e tyre të zhdukur.
Peshkopi Bulus Yohanna, kryetar i CAN për shtetin e Nigerit dhe drejtor i shkollës, tha se regjistrimi i fëmijëve të zhdukur ishte i paplotë sepse disa prindër nuk e kishin marrë mesazhin për të ardhur, pasi ishin të shpërndarë në një zonë kaq të largët, praktikisht pa rrjet.
“CIKLI I PAPËRDORUR I TERRORIT”
Zhgënjimin e familjeve e ndanë edhe aktivistët e lëvizjes globale “#BringBackOurGirls”, e nxitur nga rrëmbimet e Boko Haram.
Ndërsa shumë nga pengjet e Çibokut u liruan në vitet në vijim, rreth 90 prej vajzave ende nuk dihen, dhe taktika e grupit xhihadist është përdorur që atëherë nga bandat kriminale pa përkatësi ideologjike që kërkojnë pagesa shpërblimi, me autoritetet që duket se janë të pafuqishme për t’i ndaluar ato.
“Këto mizori nuk janë tragjedi të izoluara – ato janë pjesë e një dështimi sistemik, që shtrihet në më shumë se 11 vjet”, tha lëvizja në një letër të hapur drejtuar Tinubu-së. Ajo tha se që nga rrëmbimet në Chibok, të paktën 1,800 nxënës të tjerë ishin rrëmbyer, në “një cikël të pamëshirshëm terrori” në Nigeri.
RREZIQET E SIGURISË NËNKUPTOJNË QË FËMIJËT TË HUMBIN ARSIMIN E TYRE
Amnesty International tha në një deklaratë se dështimi i qeverisë për të ndaluar rrëmbimet, po e vinte në rrezik arsimimin e miliona fëmijëve nigerianë. Ajo tha se gati 20,500 shkolla ishin mbyllur në shtatë shtete veriore pas sulmit në shkollën St Mary’s.
Sipas shifrave të Kombeve të Bashkuara, Nigeria ka një nga numrat më të lartë të fëmijëve të pashkolluar në botë me 20 milionë, shumica e tyre në veri, pjesërisht sepse prindërit kanë frikë nga rrëmbimet.
Trembëdhjetëvjeçari Stephen Samuel, një nga fëmijët që arriti të arratisej, i tha Reuters se edhe nëse të gjithë pengjet do të liroheshin, ai nuk ishte i sigurt nëse jeta do të mund të kthehej ndonjëherë në normalitet.
“Kur të kthehen këta njerëz, a do të jemi në gjendje të shkojmë përsëri në shkollë? Në cilën shkollë do të shkojmë?” pyeti ai.
“Po mendoj se ndoshta shkolla ka mbaruar.”
