Veprimi i tij, i koordinuar me Mbretërinë e Bashkuar dhe nën sponsorimin e Arabisë Saudite, synon të mbajë gjallë zgjidhjen me dy shtete, raporton bbc.
Ata besojnë se kjo formulë e kahershme ndërkombëtare për paqe është i vetmi rrugëtim drejt një të ardhmeje të drejtë dhe të përbashkët për të dy shoqëritë.
Alternativa, tha Sekretari i Përgjithshëm i OKB-së, Antonio Guterres në një konferencë të OKB-së në New York, është një zgjidhje me “një shtet”, që do të thotë dominim izraelit dhe “nënshtrim” i palestinezëve.
Asgjë, tha ai, nuk mund të justifikojë ndëshkimin kolektiv të tyre, urinë apo çfarëdo forme të spastrimit etnik.Izraeli është i zemëruar dhe po kërcënon me reagim.
Ai e sheh konferencën e OKB-së – së bashku me njohjen e një shteti palestinez nga Mbretëria e Bashkuar, Franca, Kanadaja, Australia dhe vende të tjera – si një shpërblim për Hamasin pas sulmit ndaj Izraelit dhe pengmarrjes të datës 7 tetor 2023.
Disa ministra izraelitë duan që përgjigjja të jetë aneksimi i disa pjesëve të Bregut Perëndimor, duke e përjashtuar përgjithmonë mundësinë që të ekzistojë një shtet palestinez në atë pjesë të territorit.
Koalicioni qeverisës i kryeministrit izraelit, Benjamin Netanyahu, i cili përfshin figura të ekstremit të djathtë me politika të shpallura për dëbimin e palestinezëve dhe ndërtimin e vendbanimeve hebraike në vend të tyre, është i vendosur t’i japë fund zgjidhjes me dy shtete.
Administrata e presidentit amerikan, Donald Trump vazhdon ta mbështesë aleatin e saj izraelit, duke e refuzuar lëvizjen evropiane dhe duke ndëshkuar presidentin e Autoritetit Palestinez (AP), Mahmoud Abbas.
Atij iu ndalua pjesëmarrja në konferencën në New York dhe ai foli vetëm përmes një video-lidhjeje.
Konferenca për Palestinën dhe reagimi i administratës Trump shënojnë ndarjen më të thellë ndonjëherë mes Uashingtonit dhe aleatëve të tij evropianë mbi mënyrën e zgjidhjes së konfliktit në Lindjen e Mesme.
Por, evropianët besojnë se janë lënë pa shumë zgjedhje, për shkak të situatës në terren.
Izraeli tani po dërgon një divizion të tretë ushtarak në qytetin e Gazës, ku dhjetëra palestinezë po vriten çdo ditë; Hamasi vazhdon të mbajë gati 50 pengje, shumë prej tyre të vrarë; ndërkohë që Bregu Perëndimor është në pushtetin e zgjerimit të vendbanimeve izraelite dhe dhunës së kolonëve.
E gjithë kjo ndodh pothuajse dy vite pas sulmeve të 7 tetorit, me pak shenja që presioni i mëtejshëm ushtarak do ta detyrojë Hamasin të dorëzohet, siç kërkon Izraeli.
Strategjia e Macronit është një përpjekje për të treguar se diplomacia ofron një alternativë të qëndrueshme.
Fillimisht për të arritur një përfundim të zbatueshëm të luftës në Gaza, e më pas një zgjidhje afatgjatë në formën e dy shteteve – Izraelit dhe Palestinës.
Vendet evropiane argumentojnë se ka dështuar strategjia e Izraelit , duke sjellë vetëm vuajtje të mëtejshme për civilët dhe duke rrezikuar pengjet e mbetura.
Me rëndësi të veçantë, konferenca e OKB-së u udhëhoq gjithashtu nga Arabia Saudite dhe u mbështet nga Liga Arabe, raporton Telegrafi, transmeton Periskopi.
Franca argumenton se kjo tregon që forma e saj e diplomacisë mund të ushtrojë ndikim mbi Hamasin, sepse vendet kyçe arabe që morën pjesë në konferencë kanë kërkuar tani nga grupi të çarmatoset, të dorëzojë armët te Autoriteti Palestinez (AP), duke shtuar se Hamasi nuk mund të ketë rol drejtues në të ardhmen e palestinezëve.
Macron beson se ky proces krijon kështu një stimul edhe për Izraelin, ndërkohë që mban të hapur derën për normalizimin e marrëdhënieve me Arabinë Saudite – një qëllim i dëshiruar prej kohësh nga Netanyahu dhe Trump. Por, vendimi për të njohur një shtet palestinez kundër dëshirave të Uashingtonit përbën një bast diplomatik të rëndësishëm.
Duke parë Macron në foltore para Kombeve të Bashkuara, dëgjoje një president që përpiqej të merrte një rol global udhëheqës për të gjetur një rrugëdalje nga “tmerri” i Gazës, siç e quajti Sekretari i Përgjithshëm i OKB-së, dhe për të gjetur një të ardhme të përbashkët izraelito-palestineze.
Por, duke folur në terma të fuqisë së pastër, ky ishte presidenti i gabuar.
Pa SHBA-në që të udhëheqë përpjekjen, nuk ekziston i njëjti lloj presioni të rëndësishëm që vetëm Uashingtoni mund të ushtrojë mbi të gjitha palët.
Dhe administrata e Trump vazhdon të refuzojë qasjen evropiane.
Kjo mungesë koordinimi mes vendeve kyçe shton ndjenjën e disfunksionit, ndërkohë që Katari, si ndërmjetësi i mëparshëm mes Izraelit dhe Hamasit, vazhdon të refuzojë të përfshihet sërish pasi Izraeli sulmoi liderët e Hamasit në tokën e tij më herët këtë muaj.
Si Macron ashtu edhe Starmer përmendën trashëgiminë koloniale të vendeve të tyre në Lindjen e Mesme.
Ata kujtuan se, pasi Britania u tërhoq nga Palestina historike në vitin 1948, komuniteti ndërkombëtar njohu shtetin e Izraelit.
Tani, thanë ata, po njihnin të drejtën e barabartë të palestinezëve për një shtet të tyre.
Palestinezët mirëpresin njohjen nga vendet evropiane, por gjithashtu dinë se këto janë superfuqitë e së kaluarës.
Vendimet e tyre nuk kanë më peshën që kishin më parë.
Shtetësia palestineze bëhet e mundur vetëm nëse mbështetet nga superfuqia e sotme, Shtetet e Bashkuara.
Dhe presidenti Trump deri tani ka ide të tjera. /KFVA/
